News
24 Aug 10 BIG BLIND R.I.P.
Helaas is door muzikale meningsverschillen Big Blind zeer plotseling tot een einde gekomen. Er zullen geen optredens meer volgen en het geplande derde album zal nooit het levenslicht gaan zien. Heel veel dank voor iedereen die ons de afgelopen jaren heeft gevolgd en gesteund, het was een fantastische tijd om nooit te vergeten!
23 Jul 10 BIG BLIND VANAVOND IN DE HARBOURLIGHTS NOORDWIJK!!!
Vanaf morgen heeft Big Blind drie weken vakantie en vanavond sluiten wij "ons" seizoen af met een kokende-, dampende-, rokende-, vlammende blues-avond in de Harbourlights in Noordwijk. Komt allen!!!!! Vergeet ook niet je zwembroek mee te nemen want met de zee op een steenworp afstand is het natuurlijk lekker om s'nachts met z'n allen nog even een duik te nemen om af te koelen...;)
15 Jun 10 Dad-D
Vrijdagochtend 11 juni is de Chocoprins van de Lavendelhof voor de tweede keer vader geworden! Bij deze feliciteren wij hem en zijn vrouw Marieke met hun tweede dochter: Liese
Veel geluk!
Namens de rest van het Big Blind team..;)
02 Jun 10 Aad, Nico en de Hulk
Zaterdagmiddag brengt Niels mij met een geleende Peugeot 206 naar Sassenheim. Ik moet daar de bus van Wes zijn vader ophalen die we mogen lenen dit weekend. Niels gaat zelf met de Peugeot want hij moet de volgende morgen al om kwart voor tien in Rotterdam zijn om te repeteren met een orkest. Zodoende kunnen Dirk, Wes en ik de volgende dag op een wat christelijkere tijd met alle spullen richting huis. Afijn er gebeurt wat..
Aangekomen bij Aad doen we een bakkie waarna hij me de papieren van de auto overhandigd en even de “gebruiksaanwijzing” van de ouwe groene Transporter met me doorneemt. Het is een roestige wagen maar de motor loopt als een zonnetje en hij start altijd! Ik stuur het ding richting Kiki waar ik Wes ophaal. Dre is nog even achter me aangefietst om zijn broertje succes te wensen. Als Wes is ingestapt rijden we in het grote groene gevaarte richting Noordwijk om mijn gitaren te halen. Als we bij mijn huis aankomen is de bus al omgedoopt tot “de Hulk”
Als we alles hebben gaan we richting Cok. Niels zal Dirk ophalen en ook die kant op komen. Uiteindelijk zijn ze vrij laat en besluiten we elkaar ergens onderweg bij een tankstation te ontmoeten. Als we in de buurt van Nagele zijn gaat Wes zijn telefoon. Het is Dirk om te zeggen dat ze gestopt zijn bij een tankstation. Als we vragen welke blijkt het “de Abt” te zijn en ik zie dat we daar net langs komen. Met een enorme ruk aan het stuur krijgen we de Hulk nog net voor de vangrail het einde van de afrit opgestuurd en rijden we met 120 kilometer per uur het terrein van de Texaco op. We doen een bakkie waarna we weer verder gaan. Ons eindpunt is het welbekende Bergum of op zijn Fries: Burgum. De hoofdplaats van de schitterende gemeente Tietjerksteradeel, wie kent het niet...
De locatie van “Blues and Americana” is cultureel centrum “Kiehool”. Daar krijgen we wat te eten en dan is het pas negen uur dus moeten we nog twee uur wachten tot we mogen spelen. Elf uur is de planning namelijk maar “pin ons niet vast op een kwartiertje” stond er in de mail van de organisatie. Uiteindelijk beginnen we om kwart over twaalf. We zijn best moe maar door kom je wel overheen na een paar nummers. Het is een leuk optreden al is het niet bijster druk. Er wordt wel gedanst en aan het einde van het optreden zingen we “Aad en Nico” over de muziek van de Wicked Weasel Boogie. Dit hadden we om een of andere reden al de hele dag in ons hoofd zitten en dat moest er even uit. Iedereen zong mee en ik denk dat ze het in Burgum nog steeds zingen...
Na het optreden is het nog gezellig met een biertje en een balletje gehakt die toch echt niet kon tippen aan de welbekende ballen van Kate. Ook pindasaus zit er niet bij dus de ballen zijn eigenlijk een aanfluiting... Maar ja, spelen maakt hongerig dus we waren allang blij dat er wat te eten was. Even later worden we door Henk en Gerrie (van de organisatie) naar camping “Klein Zwitserland” gebracht. Daar mogen we die nacht gebruik maken van hun chalet aan het water. Ook is er een goedgevulde ijskast aanwezig en een akoestische gitaar. Dit is weer zo’n extra leuke plek om te spelen omdat je door Henk en Gerrie werkelijk waar in de watten wordt gelegd. Helemaal super! We drinken nog een biertje met ze en als ze daarna vertrekken doen we er nog een paar. Alleen Niels is meteen gaan liggen maar die moet de volgende morgen dan ook weer om kwart over zeven op. Wij gaan nog een paar uurtjes door met ouwehoeren en liedjes spelen...arme Niels..
De volgende morgen worden we om tien uur gewekt door herrie. (Henk & Gerrie) Op dat moment zal Niels al aan het repeteren zijn met het orkest in Rotterdam. Ik kan het me niet voorstellen en moet er ook niet aan denken. We krijgen ontbijt geserveerd en worden daarna terug naar de Kiehool gebracht. Daar nemen we afscheid en rij ik met de Hulk bijna het hek van het cultureel centrum omver....tijd om wakker te worden!
De rest van de terugreis verloopt prima en de hele reis zingen we “Aad en Nico”. Eerst nog op de normale wijze maar uiteindelijk op de melodie van “Waarom zijn de bananen krom?” van Andre van Duin...
Voorlopig is het even uit me de pret en moeten we wachten tot 17 juni. Dan vliegen we naar Engeland voor ons optreden op het Linton Festival. Wij hopen nog steeds heel hard dat Knikkers er dan weer bij kan zijn maar helaas ziet het er niet naar uit. Het herstel verloopt langzaam en hij zal voorlopig nog erg rustig aan moeten doen. Brieven, kaartjes, kleurplaten en tekeningen zijn nog steeds van harte welkom!
POEDAP! JJ
24 May 10 Nunspeet
Vrijdagmiddag 17:00 uur. Het is een warme zonnige dag geweest maar nu is er een zeevlam over Noordwijk getrokken en is het mistig en ijskoud. Niels en ik laden mijn spullen in de bus. De bus waar we binnenkort met pijn in ons hart afscheid van moeten nemen. Onze KIA Pregio die ons zo dapper door weer en wind overal naar toe heeft gereden. De afzichtelijke blauwe eivormige wagen waar we ons allemaal zo in thuis voelen. Hierin is de afgelopen drie jaar alles besproken en vooral verschrikkelijk veel gelachen. Uren lang hebben we doorgebracht en meer dan 50.000 kilometer afgelegd. In zekere zin hebben we dus al een ronde om de aarde gemaakt met dat ding. Helaas is het officieel de bus van Niels en die is genoodzaakt om het binnenkort de deur uit te doen. Dit wordt nog een pijnlijk afscheid...
We halen Dirk op en merken dat de zeevlam niet verder komt dan Noordwijk aan Zee en in Noordwijk Binnen is het nog steeds stralend mooi weer. Dirk zit voor zijn flat op de stoep te wachten. Als ook hij zijn spullen heeft ingeladen zetten we koers richting Sassenheim. We pikken Wesley bij zijn broer op en helaas moeten we Knikkers in Sassum achterlaten omdat die nog zeker een week of vijf rustig aan moet doen. Op stap met Big Blind is dus geen optie.
Een kwartiertje later zijn we bij ome Cok om nog wat versterkers op te halen. Cok is in een opperbeste stemmig en heeft al lekker zitten keilen in het zonnetje. Die gaat niet meer winnen met “Who’s The King”... Volgens mij werd het dit keer Dirk met achttien punten.
Na anderhalf uur rijden en de gebruikelijk bakkie- en plasstops komen we aan in Nunspeet. Daar spelen we vanavond in café de Zaak. In Nunspeet ziet het er gezellig uit. De terrassen zitten vol en in een trailer op een plein staan de Juke Joints te spelen. Ook onze eigenste fotograaf Frankie Longway is gearriveerd. Wij laden onze spullen uit waarna we even bij de Juke Joints kijken en wat te eten scoren. Als we terugkomen bij de Zaak bouwen we onze spullen op. Er is geen podium en we staan precies daar waar het personeel steeds langs moet om achter de bar te komen. Dat wordt nog lachen vanavond. Ik zet mijn effectpedaaltjes maar tegen de muur naast mijn versterker want het is al twee keer eerder voorgekomen dat er een dienblad met bier overheen ging. Dan af en toe maar even naar achter lopen en alleen als ik mijn Wahwah gebruik zal ik met mijn rug naar het publiek toe moeten staan...
Even later spelen we en het is gezellig in café de Zaak. In het begin is het nog vrij rustig maar halverwege de eerste set wordt het druk. Personeel loopt met dienbladen vol koude dranken af en aan naar buiten omdat het op het terras nog veel drukker is. Elke keer als er een serveerster langs komt moet ik even opzij met mijn gitaar...het is een bizarre opstelling maar het mag de pret niet drukken. Als het nog drukker wordt staan er ook mensen naast en achter ons. Elke keer als ik een effectpedaal wil indrukken moet ik me een weg banen door de mensen. Eigenlijk staan we nu gewoon midden in het publiek en Dirk en ik lopen dus af en toen ook maar een beetje door die tent heen en staan we soms midden in een nummer effe een biertje aan de bar te doen... Er staan twee mannen vooraan verschrikkelijk wild met hun ogen dicht te dansen en een paar keer wordt ik bijna omver geduwd. Gelukkig vangen ze me elke keer op tijd op en krijg ik een aai over mijn bol. Contact met Wesley lukt nog wel aardig maar Pommetje zit ergens in een donkere hoek te drummen en we kunnen elkaar nauwelijks zien. Soms probeer ik hem nog wat aan te geven maar het is gewoon geen doen door de dansende mannen, airgitaar-spelende meisjes en serveersters met torenhoge dienbladen die er tussendoor lopen. Regelmatig gaan er hierdoor ook dingen mis maar ik geloof niet dat iemand dat hier nog in de gaten heeft.
Na de show is het terras dicht maar is er wel nog een gedeelte overdekt terras wat nu fungeert als rookruimte. Hier hangt een ongelofelijke stank omdat er een man met ontbloot bovenlichaam zijn borsthaar door iedereen in brand laat zetten. Grote vlammen schieten over zijn pens en een van zijn tepels ziet er zwart verkoold uit....wat een artiest.
Als we de spullen in de bus hebben geladen ga ik samen met mijn vriendinnetje richting Henk in Nieuw-Amsterdam dus helaas kan ik niks over de terugreis vertellen. Ik vermoed dat die rustig is verlopen maar als er nog iets bijzonders gebeurd is dan zullen Wes, D of Snils dat nog wel even toevoegen.
POEDAP!
JJ
17 May 10 Moulin Blues
Op de dag dat de teller op de site van Moulin Blues nog maar 6 dagen aangaf hadden wij opeens een mailtje van de organisatie in onze mailbox met hierin het verzoek of wij de vrijdagavond zouden willen afsluiten... Nou daar hoefden we niet lang over na te denken! We konden sowieso want we zouden toch al gaan. Als de bewuste vrijdag is aangebroken rijden we helaas niet met z’n allen omdat Niels vanuit Breda vertrekt en Dirk pas om half zeven weg kan. Aan het begin van de middag rij ik samen met Wesley en Kiki (Wes zijn vriendin) richting het wonderschone Ospel. Helaas zijn er verschrikkelijk veel files en doen we er meer dan vier uur over. Ook het weer zit niet mee maar het mag de pret allemaal niet drukken, wij spelen vanavond op Moulin Blues dus ons humeur is opperbest en je moet van goede huize komen om daar verandering in te brengen.
Als we in Ospel aankomen gaan we voordat we richting het festivalterrein gaan eerst naar vakantiehuis de Kokmeeuw. De organisatie van MB heeft voor ons geregeld dat we daar het hele weekend terecht kunnen. Het huisje blijkt KONING te zijn! Het is ruim met veel slaapplaatsen en van alle gemakken voorzien. Ook is er nog een soort entertainmentruimte in de garage waar je kunt tafelvoetballen, airhockeyen, flipperen, tafeltennissen en poolen. Hier zitten we gebeiteld!
Even later komen Henk (Herman en Karin), Aad en Nico, en Dusty, Danny, Ronald, Joel en Darryl aan. Het is al meteen super gezellig. Ook Bart arriveert. Hij valt dit weekend in voor Knikkers die er vanwege de blindedarmontsteking niet bij kon zijn. Danny, Dusty en Joel doen hun zonnebrillen die dag niet af ook al is het bewolkt en regenachtig. Ze waren al als een vlag toen ze de auto uitstapten dus dat beloofd een goeie avond te worden!
Even later arriveren we op het festivalterrein. Daar krijgen we de kleedkamer aangewezen en hebben we nog een paar uur om bandjes te kijken en bekenden gedag te zeggen. Onze speeltijd is pas om half 1 en het is nu pas een uur of zeven. De uren vliegen echter voorbij en voor we het weten staat de voorlaatste act al te spelen. Eli “Paperboy” Reed. Wat een waanzinnige band, en dan moeten wij nog....maar we laten ons niet van de wijs brengen. Wij gaan gewoon onwijs knallen vanavond! Alles is wel wat uitgelopen zodat wij pas om 1 uur van start gaan. Het is meteen feest, wat een publiek, wat een machtig gevoel! Het optreden gaat erg lekker en we hebben het fantastisch naar onze zin. We zouden de hele nacht wel door kunnen spelen maar het wordt uiteindelijk een uur en drie kwartier. Na het optreden voelen we ons super! Het ging lekker en we hebben nog een goud weekend voor de boeg. Na het optreden gaan we feesten in de tent waar iedereen erg enthousiast is over ons optreden. Helaas moeten we even later ook nog opruimen maar dat hoort er nu eenmaal bij. We gaan nog wat drinken in het Moulin Blues cafe en onze roadie Bart wordt uitgeleend aan Eli “Paperboy” Reed om even een loodzware aanhanger achter het podium weg te krijgen. Het is een grote blubberbende en Bart staat samen met de bandleden van Eli werkelijk tot aan de knieën in de bagger... Uiteindelijk lukt het ze wel om de aanhanger door de modder te loodsen. We vertrekken samen met de Chiefs richting de Kokmeeuw. Daar is het nog lang feest met alle games in de entertainmentruimte en Aad die iedereen maar bleef voorzien van glazen whisky.
Het moet gezegd worden dat we de volgende morgen als we richting het festivalterrein gaan nog niet helemaal topfit zijn maar we moeten wel gaan want de Chiefs spelen om 12 uur en moeten om 11 uur aanwezig zijn. Het is al half 12 geweest als we op het festivalterrein aankomen. Dusty staat er op dat Wes en ik nog even meedoen dus er worden nog snel wat versterkers uit de auto gehaald.
Even later staan de Rhythmn Chiefs te spelen. Dusty staat te zweten als een otter en Danny lijkt elk moment om te kunnen vallen en het contrast is dan ook groot met Rafael die er de vorige dag niet bij was en er zo fris als een hoentje bij zit. Toch spelen ze alle drie weer de sterren van de hemel en het blijft gewoon genieten om dat te zien! Gelukkig denken een hoop mensen er zo over en het is al goed druk in de tent. Tegen het einde van de show doen Wes en ik nog even mee. We spelen Strike Me Blind wat toepasslijk is omdat dat nummer een paar jaar geleden op Moulin Blues is ontstaan.
De verder dag blijft het alleen maar genieten. Er spelen te gekke dingen met als hoogtepunten The Paladins en Rick Enstrin And The Nightcats! Super leuk om ook iedereen backstage te kunnen ontmoeten. Als er laat op de avond een einde aan het festival komt moeten we toch nog even richting de camping. Moulin Blues is geen Moulin Blues als je niet even in de tipi bent geweest... In de tipi wordt nog uren gejamd en gefeest. Pas om 6 uur s’ochtends komen we weer aan in de Kokmeeuw waar we ook nog even de opnames van vrijdagavond terugkijken. Halverwege de film valt iedereen in slaap, we zijn kapot maar het was een geweldig weekend!
17 May 10 Knikkertijd
Afgelopen donderdag is Knikkers weer opgenomen in het ziekenhuis. Hij was erg benauwd en had veel pijn maar was zo trots op zijn hoge pijngrens dat hij eigenlijk geen dokter wilde bellen... Na het ophoesten van een immense bloedprop toch uiteindelijk maar contact opgenomen met de dokterspost. Knikkers werd weer doorverwezen naar het ziekenhuis waar het om longembolie bleek te gaan. (Als gevolg van de operatie was er een bloedpropje zijn lichaam doorgereisd en uiteindelijk in een longslagader vast komen te zitten.) Ook bleek in het ziekenhuis dat de wond van de operatie erg was gaan ontsteken. Nu krijgt Knikkers medicijnen tegen de embolie en krijgt extra zuurstof toegediend. De wond moet regelmatig worden gespoeld. Helaas weten we nog niet hoe lang hij in het ziekenhuis moet blijven maar voorlopig is hij in ieder geval nog niet met. Bij deze dan ook excuses voor de enorme chaos omtrent de merchandise...wij hopen op uw begrip.
14 May 10 Moulin Blues was immens!
Wat een groot feest was het om op Moulin Blues te spelen! Het was geweldig om de vrijdagavond af te sluiten en bij deze willen we nog een keer de organisatie bedanken dat we dit mochten doen en ook alle fans en vrienden die ons daar wilden zien en ons achteraf beloonden met duizenden te gekke reacties! Binnenkort hier een verslagje, foto's staan er al op (hulde aan Frankie Longway) en recensies zijn hier te vinden:
Live XS
The Bluesman
Bluesbreeker
Bluesforum
Bluesrockpagina
Bluesmagazine
Poedap!
07 May 10 KNIKKERS IS NIET MET...
Helaas kan Knikkers er dit weekend niet bij zijn. Eigenlijk wilden we dit geheim houden omdat er een kans bestaat dat alle bluesliefhebber van het vrouwelijke geslacht (en dat zijn er al niet al te veel) vandaag nog hun Moulin Blues kaartjes op Marktplaats zetten... Maar omdat we toch vinden dat iedereen zich er op moet kunnen voorbereiden delen we bij deze mede dat Marco eergisteren is geopereerd aan een ontstoken blinde darm en zeker nog twee weken heel rustig aan moet doen. De operatie is wel goed geslaagd en over een paar weekjes zal hij gewoon weer de oude zijn. Helaas voor Knikkers ligt hij wel gewoon weer thuis want twee dagen geleden stuurt die smeeskoning me wat sms-jes vanuit het ziekenhuis waarin hij schreef dat hij het zo naar zijn zin had daar vanwege al die leuke zusters die er rondliepen......het blijf natuurlijk de Frauenpolizei!
Kaartjes en andere harten voor onder de riem kunnen gestuurd worden naar:
Marco Knikkers
Huis ter Duinstraat 1
2202 CS Noordwijk
Let op! Dit is niet zijn eigen adres want als we die zomaar op de website zetten dan heeft die man natuurlijk geen leven meer...
D.M.V.D.Z.V.D.B.
Gisteren hoorde ik dat ook de moeder van de zanger van de band er misschien niet bij kan zijn omdat ze ziek is. Met z’n allen maar duimen dat ze vandaag weer genoeg is opgeknapt om toch mee te gaan!
01 May 10 MOULIN BLUES!
Omdat er twee bands waren uitgevallen was de organisatie opzoek naar bands die de lege plekjes wilden opvullen. Het programma werd iets omgegooid zodat we nu vrijdagavond als laatste spelen! Wij zijn zeer vereerd en ontzettend blij want op Moulin Blues staan is voor ons een droom die uitkomt en op zo'n mooie plek hadden we niet eens durven dromen. Tot vrijdag allemaal!
POEDAP!
Big Blind
19 Apr 10 WABLIEF?
Na een rustig verlopen heenreis met super mooi weer komen we aan in Brunssum waar we als we de bus uitstappen merken dat het in Limburg zeker wel vijf graden warmer is dan aan de kust. Het is ongeveer kwart over vijf en we lopen de Woetsjtok binnen. Een op het oog wat saaie kroeg maar met een leuk podium achterin. We stellen ons voor aan de eigenaar die nogal een norse indruk maakt. Zijn humeur werd er ook niet echt beter op toen Niels wat aan hem vroeg over de stand van de microfoons en zijn zin begon met de inmiddels gerenommeerde maar vooral gevreesde, tactisch bedoeld maar doordoor juist zo tegen het zere been treffende woorden: “Eh...met alle respect maar eh...” De man was duidelijk op zijn tenen getrapt en reageerde nogal pissig. De taalbarrière hielp ook niet echt om de omgang wat meer ontspannen te laten verlopen. Het leek er wel op dat het binnensmonds Zuid Limburgs voor ons beter te doen was dan ons keurig correcte algemeen beschaafd Nederlands voor kroegbaas Patrick die je werkelijk na elke zin met een verwarde blik stond aan te kijken en vroeg: “Wablief?” Gelukkig ging daarna de soundcheck vrij vlot en bleek Patrick ook erg mee te vallen. Gewoon een aardige vent die deze middag misschien een beetje met het verkeerde been uit bed was gestapt.
Omdat er bij de Woetsjtok geen maaltijd zat inbegrepen gaan we nog snel even ergens wat eten. We worden getipt om naar de Mona-Lisa te gaan. Dit blijkt een soort combinatie van een pizzeria, een shoarmatent en een Griek te zijn. Een sfeerloze zaak maar met vriendelijke mensen. Pizza’s kunnen we niet bestellen vanwege een probleempje met de pizzaoven. We bestellen wat anders en moeten daar nogal lang op wachten. Het is inmiddels al 19:00 uur geweest en eigenlijk hadden we dus al moeten spelen. Terwijl we wachten wordt de honger al aardig de kop ingedrukt doordat een lucht van verbrand voedsel zich verspreidt door die tent. Als we eenmaal zitten te eten wordt de geur steeds sterker en op een gegeven moment kun je bijna geen adem meer halen zo sterk is de lucht die er hangt. De tranen schieten in onze ogen en Wes vlucht al naar buiten. Een paar tellen later is het niet meer te doen. We kunnen elkaar niet eens meer zien zitten en het lijkt wel of het hele eethuis in brand staat. We besluiten maar op het terras te gaan zitten met ons eten en concluderen dat de pizzaoven niet het enige probleem van de Mona-Lisa is. Gelukkig is het lekker weer maar het eten is niet veel soeps. Veel van het eten is aangebrand en de gyros van Wes blijkt gewoon shoarma zijn en is volgens hem niet te eten. Na een paar happen heeft hij het wel gezien en gaat terug naar de Woetsjtok. Niels gaat hem mee want die heeft zijn hele bord al leeg....
Even later zijn we allemaal weer in de kroeg en gaan we beginnen met de eerste set. Deze gaat best lekker en ondanks dat het niet heel erg druk is hangt er een goede sfeer en reageert het Limburgse publiek uitbundig. Veel van de aanwezigen vragen zich af waarom we nou niet eens een keer op Moulin Blues spelen...doorvoor verwijs ik iedereen door naar de organisatie van Nederlands grootse bluesfestival, aan ons zal het in ieder geval niet liggen...
Ook de tweede set is erg leuk. Er wordt meegezongen en de cd’s en T-shirts vinden gretig aftrek. Wes waarschuwt de mensen dat we gegeten hebben bij de Mona-Lisa en dat er een risico is dat we de show af en toe moeten stil leggen om ons met maag- en darmklachten naar het toilet te snellen. Ook moeten de mensen er op voorbereid zijn dat er wel eens een halve kip uit de mondharmonica kan vliegen....Na de show ruimen we dit keer maar snel op want we blijven niet overnachten en moeten nog bijna drie uur rijden. Wes vraagt nog om een souvenir voor de kroeg van zijn vader, oh nee t’is geen kroeg...sorry Aad! We krijgen een heel gaaf ouderwets Grolsch reclamebord mee waar ze ook nog wat op schrijven, veel dank daarvoor Patrick en de anderen!
De terugreis is erg gezellig en vooral Wes is ouderwets sfeer aan het maken. Natuurlijk gaat het vooral over de Mona-Lisa die inmiddels wel helemaal afgebrand zal zijn en wordt er gegraven in de oude maar oh zo overvolle doos met in meer dan 3 jaar verzamelde momenten, grappen, anekdotes en verhalen van Big Blind. Ook kijken we nog even wat filmpjes van het wereldfeest bij de van Werkhovens vorige week. Als we eindelijk bij de oefenruimte aankomen zijn we allemaal uitgeteld en laden stil de spullen uit. Daarna doen we nog even het Big Blind dartspel: Who’s The King? Wablief??? Voor geïnteresseerden zal ik de spelregels binnenkort op de website plaatsen..;) De wedstrijd is snel beslist: Popa D Dynamite is the king tonight!
PS: Natuurlijk vragen veel mensen zich af waarom Knikkers niet in het verhaal voorkomt en hoe het met hem gaat. Omdat ik nu al weet dat ik overspoelt word met mailtjes, sms-jes, brieven, telefoontjes en reacties in het gastenboek van mensen die zich ernstig zorgen maken wil ik bij deze nog even laten weten dat Knikkers gewoon mee was naar Brunssum en het bijzonder goed maakt. Het kan wel zijn dat hij moeilijk te herkennen is omdat hij een kilo of tien lichter is, zijn haar is geknipt en de eeuwige sigaret ontbreekt. Nou ja verder is hij nog steeds te herkennen aan een zwarte broek, een zwart lederen jas en zwart haar. Nieuw is dat tegenwoordig zijn rechterhand regelmatig in zijn binnenzak verdwijnt om daar weer uit te komen met een platluisje met wodka. Hiervan neemt hij dan een flinke teug waarna de flacon weer in de binnenzak terug gaat. Het blijft een rock and roller natuurlijk!
02 Feb 10 BENGST!
Zaterdagavond sta ik met een berg gitaren op de stoep voor mijn appartement te wachten op Snils. Het is zeikerig weer en Noordwijk ziet er grauwer uit dan ooit. Voor een roker zou het een schitterend moment zijn voor een sigaret maar ik sta me heerlijk 10 minuten druk maken over of ik wel alles bij me heb voor dit weekend. Even later komt Snils er aan. Snils die er nog wat gehavend uit ziet door zijn laatste avonturen heeft er duidelijk zin in. Ik zelf trouwens ook, met de boys op pad is toch altijd weer feest. We laden in en gaan richting Popa Dynamite. In het scherm van mijn telefoon verschijnt: "Dirrekieboef belt". D vraagt zich af of we al onderweg zijn want hij staat ook al een half uur op de stoep van het sombere weer te genieten. Twee minuten later zijn we er al en gaan als een speer verder richting Wes en Knikkers. Als we daar zijn aangekomen laden we de rest van de spullen in en zetten met zijn vijven koers richting het hoge noorden. We moeten de volgende dag pas spelen in Assen maar we gaan vanavond alvast naar Herman en Karin in Nieuw Amsterdam.
Even later rijden we op de snelweg en het is tamelijk rustig in de auto. We ouwehoeren wat, luisteren naar een paar plaatjes, kortom alles is rustig en vredig totdat.......een knal jonguh! BENGST!!!!! Een enorme klap en een zee van licht. Er vliegen brokstukken tegen de rechterkant van de auto waar Knikkers zo van geluk mag spreken dat hij net even geen sigaret aan het roken is en het raam dus dicht heeft... Wij denken aan een bermbom, een aanslag, een meteoriet of het einde van de wereld. Enkele seconden later, als we allemaal weer overeind zitten, blijkt het een blikseminslag te zijn.... Het was even schrikken maar verder is er niets aan de hand. De bliksem was waarschijnlijk in een boom langs de kant van de weg geslagen. Het begint alleen verschrikkelijk hard te hagelen en even later te sneeuwen. In een mum van tijd ligt er een dik pak sneeuw op de weg en wordt het spekglad. “slippin’ and slidin’ baby!” De rest van de rit moeten we met een slakkengangetje van ongeveer 50 kilometer per uur verder.
Na een rit van dik vier uur door het noodweer glijden we Nieuw Amsterdam in en komen tegen half een aan bij Henk. (Herman en Karin) Het wordt snel erg gezellig en even later komt er nog meer visite binnen. Herman den Blijker en zijn vrouw die net terug komen van een etentje. Herman die in het echt Karel blijkt te heten en kennelijk bij Henk in de straat in Nieuw Amsterdam woont. Na een paar biertjes en wijntjes is het al snel vroeg in de ochtend en kruipen we onder de wol.
De volgende dag wordt er een enorm ontbijt geserveerd wat bij Henk nou eenmaal de normaal gebruikelijke usance is. Na het ontbijt is er even tijd om de merchandise op orde te brengen waarna we vertrekken richting Assen. In Assen komen we om vier uur aan in “De Witte Bal”. Daar is het opbouwen en soundchecken en als we even later beginnen is het al lekker druk. Tijdens het optreden wordt het nog drukker en er hangt een gezellige “zondagmiddagsfeer” in de kroeg. We spelen twee sets en blijven na het optreden niet erg lang hangen want het weer is nog steeds niet al te best en we hebben nog een rit van dik twee uur voor de boeg.
Even later worden we uitgezwaaid door enkele dronken aanwezigen die buiten staan te roken. Een van de bezoeksters wil nog heel galant de schuifdeur van de bus voor ons opendoen maar staat helaas aan de verkeerde kant van de auto wat aan de benzinetankdop te frunniken. We gaan op weg en na een klein uurtje rijden doen we in de buurt van Zwolle een bakkie waarna ik het roer overneem van Snils. Tien minuten later………een knal jonguh…….BENGST! Een enorme herrie komt er van achter uit de auto. Weer een blikseminslag zou wel heel toevallig zijn…. Moeizaam zetten we de auto op de vluchtstrook waar we er achter komen dat het een klapband is. De band ligt helemaal aan vellen. Voor ons is een automobilist gestopt om te kijken hoe het met ons is. De man had achter ons gereden en was plots in een enorme vonkenregen terechtgekomen die veroorzaakt werd door de ijzeren velg op het asfalt. Hij verteld ons dat er 100 meter verderop een parkeerplaats is waar we wat veiliger staan. We rijden er stapvoets heen. Niels probeert het reservewiel onder de auto vandaan te krijgen maar het ding zit moervast. Ook de bedrading van de achterlichten blijkt helemaal los te zitten dus wordt even later de ANWB gebeld. De man van de wegenwacht is snel ter plekke en begint in de immense kou aan de klus. Wij zijn intussen tot aan het bot verkleumd en we nemen plaats in de auto omdat je daar tenminste nog uit de wind zit. Alleen Niels blijft buiten om te helpen, de held! Binnen in de bus voeren Dirk en Wes een soort poppenkast op met 2 stroopwafels en doen even later een onnavolgbaar spel op de beslagen ruiten van de bus. Als ik wil gaan kijken hoe het er buiten mee staat onthoofd ik zowat de man van de wegenwacht met de schuifdeur maar hij kan gelukkig net op tijd wegduiken. Als de man even later de auto heeft gerepareerd bedanken we hem en geven hem een cd’tje mee, het minste wat we kunnen doen. Het is intussen half een. Volgens de Tom Tom zouden we om die tijd thuis zijn geweest maar dat wordt dus iets later...
We doen bij het eerstvolgende tankstation wat open is een bakkie om warm te worden en daarna verloopt de reis zonder verdere problemen. Diep in de nacht komen we aan in Sassum-Noord waar we afscheid van elkaar nemen waarna iedereen lekker thuis kan gaan bijkomen van het zoveelste Big Blind avontuur. Tot volgend weekend in Oss of Delft!
Poedap! “Bad Ass”
13 Jan 10 Voorprogramma Bill Wyman!!!
Vrijdag zijn we het voorprogramma van BILL WYMAN'S RHYTHM KINGS: BILL WYMAN, ALBERT LEE, GEORGIE FAME, GERAINT WATKINS, BEVERLEY SKEETE, TERRY TAYLOR, GRAHAM BROAD, NICK PAYN, FRANK MEAD - speciale gast: MICK HUCKNALL (SIMPLY RED)
12 Jan 10 DANK!
Wij zijn apetrots op onze Dutch National Blues Award! Van alle kanten komen er super leuke reacties en daarvoor willen wij bij deze iedereen bedanken! Ook veel dank gaat uit naar de mensen van Stichting Blues Award die zich zo hard inzetten voor deze prijs. De uitreiking was geweldig feestelijk georganiseerd en Bert van Hees verdiend nog een extra pluim voor het schitterende kunstwerk waar hij maanden lang zo hard aan heeft gewerkt. In het fotoalbum staan nog wat foto's van de award.
Big Blind
01 Jan 10 HAPPY NEW YEAR!!!
Wij wensen alle fans, vrienden en bekenden een heel gelukkig 2010!
12 Dec 09 BIG BLIND WINT BLUESAWARD!
Alle fans heel veel dank voor jullie stemmen!!! Negen januari zal de award aan ons worden uitgereikt voor het optreden in Monster.
26 Nov 09 Bandleden geëlektrocuteerd!!!
Vrijdagmiddag. Kutweer. De vertrouwde blauwe Kia staat voor de deur. Snils is al langs Cok geweest om de versterkers op te halen dus we hoeven niet meer naar Hillegom. Dirrekieboef is er ook al bij dus we kunnen meteen richting Sassum Noord om Wes en Knikkers op te pikken. Wes ziet er best fris uit maar Mark is helemaal naar de Jan en het weekend moet nog beginnen… Snils rijdt het eerste stukje en daarna neem ik het roer over. Het is een eind rijden naar Sittard. Er is veel wind en file dus we doen er lang over. Omdat we wel ruim op tijd zijn vertrokken komen we wel netjes op het afgesproken tijdstip aan. Het duurt nog wel even voordat we de binnenstad in kunnen omdat er eerst een paal naar beneden moet maar dat krijgen we maar niet voor elkaar. Je moet namelijk verbinding maken met een centrale maar de verbinding is zo slecht dat we een kwartier bezig zijn. “Goedenavond wat kan kgggggggggggggggggggggggggggg nen?” “Goedenavond wij zijn een band en we spelen in de Ernesto’s vanavond, mogen we er door alstublieft?” “In welke kgkggkgkgkgkgkkgkkgkgkgkg spelen kgkgkg?" “Eh….in de Ernesto’s!” “Ah en wat kgkgkgkg naam van kgkgkgkgkgkggggggggggg?” “Eh….Big Blind heten we, en we spelen in de Ernesto’s….” “kkgkgkgkgkkgkkgkggkkgkkkgkggkggggggggggggggggggggggg” tuut tuut tuut tuut tuut. “Goedenavond wat kan ik voor jullie kgggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg…” “Ja twee Big Mac’s, een Cheeseburger, frietjes en een cola alstublieft...” “Waar spelen jullie vanakgkgkgkgkgkkggkkggggggggggggggggggggggg….” Uiteindelijk gaat de paal dan toch naar beneden en een straat verderop vinden wij Ernesto's Cantina Mexicana. Een gezellig Mexicaans restaurant dat afgeladen vol zit. We mogen plaats nemen aan de bar, voorlopig kunnen we de spullen nog niet neerzetten. We drinken een paar biertjes en krijgen heerlijk te eten. Erg gezellig is het. Als de meeste mensen zijn uitgegeten kunnen we de spullen opbouwen en gaan spelen. We spelen in het nieuwe gedeelte van het restaurant. Dit gedeelte is eigenlijk nog niet af en dat is jammer want is het nog een beetje sfeerloos. Ook is het moeilijk om een echt goed geluid te krijgen maar toch staan we lekker te rocken en er is veel publiek. We doen twee sets van een uur. Na het optreden is het ook nog erg gezellig in de Ernesto’s maar als de zaak dicht gaat begint het feest pas echt. We gaan naar het huis van eigenaar Ernesto America. Er gaan flessen Jack Daniels en Tequila mee en we zitten nog uren samen met Ernesto bij hem thuis in de keuken. Er worden goede plaatjes gedraaid en Ernesto vertelt over zijn leven. In de keuken hangt een foto van Rambo wat Ernesto zelf schijnt te zijn. Ernesto heeft het geld voor zijn restaurant bij elkaar verdiend als Rambo en Rocky. Hij laat ons nog een reclameposter van 6 bij 8 meter zien van hem als Rocky. Als Ernesto naar boven vertrekt gaat het feest nog wel een uurtje door. Plaatjes draaien en dansen in de keuken, wat een feest! Voor mij is het dan tijd om te gaan liggen. Ik lig met Snils in een kamer dus ik hoop maar dat ik als eerste slaap, als die man eenmaal ligt te zagen lukt dat natuurlijk nooit meer… Maar ik val als een blok in slaap en de volgende dag word ik wakker van “Gonna Fly Now” de themesong van de Rocky. Het zijn Wesley en Knikkers in de kamer naast ons die het nummer afspelen op een mobiele telefoon. Snils is nog bezig om een of ander regenwoud te vellen dus ik ga er maar eens uit richting de badkamer. De douche is nog bezet door Ernesto’s 26 jaar jongere vriendin die we nog niet gezien hebben maar waar we uiteraard allemaal erg nieuwsgierig naar zijn. Ernesto zelf was al 49 vertelde hij ons, dat hadden we niet verwacht! Even later kan ik de badkamer in en vind daar de teletijdmachine van professor Barabas. Een douche met stralen water van alle kanten, muziek, massage, hete wax, even de velgen een extra beurt, overal is wel een knopje voor te vinden. Beneden ontmoet ik Ernesto’s vriendin die aanbied om wat te eten te maken wat erg lief is maar wij hadden met Ernesto afgesproken om in het restaurant te gaan eten. Als even later iedereen klaar is voor de dag gaan we terug naar het restaurant waar een paar dames al druk met ons ontbijt bezig zijn. We krijgen een echt Mexicaans ontbijt wat ons super goed smaakt! Daarna vermaken we ons met bakkies doen op het terras en plaatjes kijken in de cd-winkel die in dezelfde straat zit. We krijgen nog een een-na-laatste Tequila, de laatste krijgen we als we weer terugkomen volgens Ernesto, en vertrekken dan richting België.
Een uurtje later komen we aan bij feestzaal “de Wissel”. Daar vinden we iemand die ons de weg wijst naar onze slaapplaats voor de komende nacht. Een soort zalencomplex bij een manage is het. Een erg ongezellig gebouw met slaapkamers met stapelbedden. Toch zijn het prima slaapplaatsen en zit er een badkamer bij dus we mogen niet klagen. We zetten onze spullen neer en iedereen wil eigenlijk even liggen maar daar is weinig tijd voor. We moeten nog ergens eten. Ordinaire snacken maar een keer in een “frietkot”. Daarna gaan we naar de zaal voor de soundcheck en even later arriveren ook The Rhythm Chiefs. Ze openen de avond en spelen een weergaloze set. Oh oh oh wat spelen die gasten lekker vanavond! Niels wordt ook nog op het podium geroepen en drumt High Water mee wat hij erg strak doet! Even later mag ik zelf ook een nummer meespelen. De sfeer zit er goed in en na een korte pauze mogen wij de bühne op. Ook wij zitten lekker in ons setje. We vragen Rafael om Natural High met ons mee te spelen en dat doet hij te gek, we hebben het echt naar ons zin! Helaas komt daar even later verandering in. Tijdens “In My Own Hands” krijgen Dirk en ik een enorme optater. We snappen eigenlijk helemaal niet wat er gebeurd is. Een onwijze klap en mijn linkerhand en arm tintelen. Het nummer gaat de zeik in maar daarna gaan we gewoon verder alsof er niets gebeurd is. Even later vragen we of Danny een nummer met ons mee komt spelen en dan krijgen Wes en ik opeens weer een enorme stroomstoot. Ik dacht eerst dat mijn gitaar in tweeën brak zo’n klap was het. Wesley valt en ik zie een fles water wegschieten. Er zijn mensen die een vonk hebben gezien en er hangt een vreemde brandlucht. Wesley ‘s kaak staat helemaal scheef en mijn beide armen tintelen en branden nu. We besluiten om er mee te stoppen, dit is niet te doen zo. Erg jammer want we zouden nog met z’n allen gaan jammen. Het feest is in 1 keer afgelopen. Na ons speelt Le Chat Noir nog uren lang kei- en keiharde rock. We waren het na een uur eigenlijk wel zat maar ze speelden op het drumstel van Niels dus we konden nog niet weg. Toen de lange avond er eindelijk op zat zijn we naar onze slaapplaats gegaan. Daar nog een klein drankje gedaan en toen gaan slapen. Echt gezellig werd het niet meer. De volgende dag terug naar Nederland was het vooral stilletjes in de bus, het was een beetje een nare afsluiter van een mooi weekend geweest die avond ervoor. Maar goed, gelukkig zaten we nog allemaal in levende lijve in de auto, het zou niet de eerste keer zijn dat iemand het na zo’n elektrische schok niet meer kon navertellen… Vier december gaan we weer terug naar onze zuiderburen voor een optreden in Eupen. Het is maar te hopen dat we daar niet opnieuw worden geëlektrocuteerd…….
17 Nov 09 Bluesfestival Hoogeveen
Zie hier een verslag en foto's van het bluesfestival in Hoogeveen:The Bluesman.nl
17 Nov 09 Johnny Winter
Hierbij twee linkjes naar recensies en foto's van het optreden met Johnny Winter.
Bluesmagazine
Rootstime (onder het kopje "LIVE")
17 Nov 09 Blues in Almere
Klik hier voor een korte recensie en een link naar een video.